کتاب «هشت کتاب» سهراب سپهری، مجموعهی کامل اشعار اوست که شامل هشت دفتر شعر میشود . سهراب خودش همهی این هشت دفتر را در سال ۱۳۵۶ در یک جلد جمع کرد و بعد از آن هم دیگر شعر جدیدی به آن اضافه نشد .
این هشت دفتر به ترتیب عبارتند از:
• مرگ رنگ (۱۳۳۰): نخستین دفتر سپهری که فضایی غمگین و رمانتیک دارد و از تنهایی و شب حرف میزند .
• زندگی خوابها (۱۳۳۲): ماجرای سفری به قصد خودشناسی و سفر روح است .
• آوار آفتاب (۱۳۴۰): در این دفتر شاعر با طبیعت ارتباط عاشقانهتری برقرار میکند .
• شرق اندوه (۱۳۴۰): نشاندهندهی جهشی بزرگ در اندیشه و سلوک شاعر است .
• صدای پای آب (۱۳۴۴): یکی از بلندترین شعرهای نو فارسی که شهرت سپهری را تثبیت کرد .
• مسافر (۱۳۴۵): شعری بلند با زبانی دشوارتر که به سیر آفاق و انفس میپردازد .
• حجم سبز (۱۳۴۶): اوج پختگی شعر سپهری و نقطهی تکامل سبک او محسوب میشود .
• ما هیچ، ما نگاه (۱۳۵۶): آخرین دفتر که به همراه سایر اشعار در «هشت کتاب» منتشر شد .